Wel of niet oversteken?

We zitten in de kuip in de haven San Miguel. Na het bericht van Arjen, dat zijn moeder ernstig ziek was en daarna in korte tijd is overleden, hij was overigens op tijd terug in Nederland, hebben we contact met hem hoe het gaat, en ook wat zijn plannen zijn. Hij verteld dat hij de komende maanden graag bij zijn vader wil zijn en pas op zijn vroegst in november wil oversteken. Ook het werken in die periode, om zijn registratie als bedrijfsarts zeker te stellen, is een argument, naast zijn vriendin, die in Nederland woont. Voor ons betekent dit schakelen, wat doen wij? We hadden onze mind opgemaakt, om met 2 boten de overtocht te maken, en zo via marifoon of SSB dagelijks contact te kunnen hebben, wat ons een veilig idee lijkt. Dus wat doen we, gaan of niet, houden we vast aan dit uitgangspunt wat een veilig gevoel geeft, of laten we het los; het eerste zou kunnen inhouden, dat we de komende maanden (half jaar minstens) op de Canarische eilanden (moeten) blijven, en daarna is het onzeker hoe het met Astrids moeder of vader zal zijn, die beiden in de tachtig jaar oud zijn. Het tweede is alleen gaan. Dus een lastige keus. Totdat Arjen laat vallen, dat hij van Maarten heeft begrepen dat hij nog wel een oversteek wil maken.
Wij hebben Maarten en Thea ontmoet in Vivero, bij aankomst in Spanje, zij waren op de weg terug naar Nederland van de overtocht van de Azoren. Zij hebben de overtocht twee keer gemaakt en voldoende ervaring. Onze indruk is, dat het misschien wel een optie is om Maarten te bellen. Wikken en wegen, zullen we Maarten vragen of hij mee wil, en geeft dit een vergelijkbaar veilig gevoel? We onderzoeken ook nog of er andere boten in april de oversteek nog willen maken, en komen erachter dat er wel andere boten zijn, maar met verschillende tijdschema’s en andere bestemmingen, dus dat wordt lastig. De tijd die we hiervoor nodig hebben geeft ons ook de mogelijkheid om aan een nieuw idee te wennen, alleen oversteken met of zonder ervaren opstapper, hoe zal dat zijn? Met opstapper zal wel eens vergelijkbaar kunnen zijn, als met 2 boten. We besluiten om Maarten te bellen en de vraag te stellen. Hij reageert enthousiast en wil er goed over nadenken voordat hij ja of nee zegt, in elk geval vind hij het leuk dat we de vraag gesteld hebben, Dus we moeten nog even wachten, wat ons tevens de gelegenheid geeft om verder aan het idee te wennen, om met 1 boot over te steken, met iemand met ervaring op overtochten.
Ondertussen krijgen we van meer zeilers te horen, dat deze overtocht een eitje is. En toch is dat niet makkelijk aan te nemen, blijkbaar moet je daar meer voor doen, en misschien wel zelf ervaren, voordat je er iets van kan zeggen. Dus met zijn tweeën in 1 boot oversteken is nog niet een optie. We houden hoop op een goed bericht van Maarten. Een week later hebben we weer telefonisch contact en hij wil graag mee, de kogel gaat door de kerk. De periode die nu volgt, gaat snel, we zeilen naar La Palma, want daar kan Maarten naar toe vliegen. Maken een lijst met te kopen voorraden, de lijst met klussen wordt aangevuld en afgestreept, als we weer iets hebben gedaan. Astrid maakt slingerzeiltjes en moet in het Spaans uitleggen, als zij de stof aan het kopen is, wat een Slingerzeiltje is en het lukt haar om met mooie stof terug te komen. Maarten neemt nog wat onderdelen mee uit Nederland, o.a. Een nieuw railing net, want het oude zit er al 5 jaar op en de gaten vallen erin. Woensdag 28 maart landt hij en we halen hem op van het vliegveld bij Santa Cruz met een gehuurde auto. De eerste dagen wennen aan elkaar en aan de boot en we besluiten om naar el Hiero te varen, wat Maarten de gelegenheid geeft om de boot te leren kennen en ons om met een uitgeboomde genua te varen en te kijken hoe dat gaat.
We hebben een mooie en leerzame overtocht. De spiboom staat goed en besluiten om deze toch in het oog van de fokkeschoot te steken. We bekijken dagelijks de vooruitzichten en zien dat er in het weekend van 7-8 april flinke golven en wind aankomen, en als we donderdag vertrekken, kunnen we die voor het grootste deel voor blijven. Dit besluitvormingsproces gaat niet vanzelf, want hoe zal het zijn met 3-3.5 m golven en een periode van 8 sec, hoe comfortabel is dat en hoe is het als de wind daarbij achterop komt met 20-25/28 Kn. Het voordeel van het laatste is, dat als we snelheid maken, we evenredig minder wind ervaren, omdat we met de wind meevaren. Lastiger zijn de golven te voorspellen en de richting t.o.v. De boot en de wind. En hier komt de ervaring van Maarten goed van pas. Als je het weet van te voren kun je je erop instellen, als het je overkomt moet je er mee dealen. En het is misschien wel goed om het een keer te ervaren, in de wetenschap, dat het maar 2 dagen minder comfortabel kan zijn. En omdat we met rustig weer kunnen vertrekken en daardoor ingeslingerd kunnen zijn besluiten we om na lang wikken en wegen er nog een nachtje over te slapen.
Die ochtend komt Gert binnen, een solozeiler, die al verschillende overtochten heeft gemaakt. Gisteren heb ik hem even geholpen met aanmeren, en hij blijkt kwart Nederlands en driekwart Duits te zijn. Na het zien van de weerkaarten is hij overtuigd; dit is het moment om te gaan, geen gekke dingen en je moet wind hebben om te zeilen, beter iets teveel wind, dan te weinig wind, en die golven, ja die zijn er altijd wel. Dit laatste doet ons goed, vanmiddag gaan we. Ik geloof allang niet meer in toeval, dus dat Gert nog binnen kwam doet mij goed. We vinden het spannend en ik denk terug aan hoe je een grote berg klein kunt maken, opdelen in heuveltjes, dus ik stel me in op een dag lekker zeilen en na die dag weer een dag lekker zeilen, totdat we er zijn. Astrid heeft hetzelfde gevoel en we zeggen tegen elkaar: we gaan lekker een dagje zeilen. De laatste inkopen worden gedaan, de boot wordt opgeruimd, de kooien ingericht de punt vol met zeilen en accordeon, zodat er voorin ook wat meer gewicht is en we vertrekken om 12.00 UTC. Uit de haven van El Hiero. Spannend en vol verwachting hoe deze ontdekkingsreis zal verlopen. Want hoe zal dat zijn met zijn drieën 20 dagen op een klein oppervlak, en hoe gaan we om met ergernisjes, maar ook komen we walvissen tegen, waar we tegen aan varen, of drijvende containers? En hoe zal het weer over 1 week zijn. Hoe (on)comfortabel zal het zijn met hoge golven? We gaan het zien.

Dag1. We hebben weinig wind en met de uitgeboomde fok, maken we 3 Kn, dat is weinig, maar om in te slingeren precies goed. Het grootzeil hebben we nog op de giek liggen, omdat we pal voor de wind varen. Het wachtschema maken we op naar ieders voorkeur. Astrid wil tot 02.00 u de wacht, Maarten van 5.00 u tot 08.00 u, zodat Michel de hondenwacht zal doen. ‘S nachts zien we nog een paar boten in de buurt. We zijn benieuwd hoeveel schepen we onderweg tegen zullen komen.

image

Ons vertrouwd beeld, waar we later anders over denken…..

De volgende dag om 12.00 UTC klokken we de eerste afgelegde afstand, 102 Nm, nog 2500 te gaan.
Dag 2. De wind neemt iets toe en gaat ruimen, zodat we met grootzeil en fok kunnen zeilen, de snelheid neemt meteen toe, dus dat geeft hoop. We maken een pool, om de afstand van de dag te reden. De sluitingstijd is 10.00 u ochtends, en om 14.00 u wordt de afgelegde afstand bepaald. Astrid schat in 120 Nm, Maarten 118 en Michel 132. De wind neemt nog iets toe, de wachten worden gelopen en s ochtends hebben we redelijk geslapen. We besluiten op voorstel van Astrid om een rondje State Of Mind te doen, en aldus geschiedt. Dit houden we erin, elke dag na ontbijt. De pool wordt weer ingevuld, en het wordt spannend, wie is het dichtst bij de werkelijkheid. Om 14.00 u boottijd, nadat Astrid een heerlijke lunch heeft bereid, wordt de uitslag bekend: 135 Nm.
Dag 3 begint met een heerlijk diner, waar Astrid haar best voorheeft gedaan. Ook de pasta saus voor morgen of de curry voor morgen zijn al klaar, in verband met de aankomende golven en wind verwachting. We besluiten om vooruitlopende op de wind en golven het grootzeil op te ruimen en de fok uit te bomen, wat gemakkelijker met reven is. We gaan eten en smullen van de overheerlijke andijvie met aardappelen en spek en de wachten gaan weer in. We proberen de weerkaarten binnen te krijgen en dat wil maar niet lukken. Steeds een bericht van “no answer” we hebben gelukkig Anne en Thea die met ons meekijken en het weerbeeld door sms-sen. Dus we hebben info. Niettemin willen we toch de weerkaarten binnenkrijgen, dus astrid suggereert om Eltjo te bellen, die de SSB installatie heeft aangelegd, en hij vertelt, dat een van de stations, op Las Palmas, nog nooit heeft gereageerd, we beginnen het te snappen, waarom het niet lukt. Die avond lukt het ons om de eerste weerkaarten binnen te halen, ook nadat we erachter zijn gekomen, dat het invullen van onze locatie invloed heeft op de propagatie, ofwel de bereikbaarheid van stations van zendamateurs. Uit de weerkaarten lijken we precies de goede koers te varen. Tussen twee gebieden met wind van 25-30Kn en meer, is een gebied met ca 25 Kn. De golven zijn meer van belang, en die lijken we ook te kunnen ontlopen. Maximaal ca 3.3 m op maandag. De wachten gaan weer in en de volgende ochtend hebben we lekkere gevulde yoghurt en uiteraard weer de pool, de getallen komen steeds dichter bij elkaar te liggen, Astrid 142 Nm, Maarten 138 en Michel 132. Het wordt nog spannender. Na een heerlijke lunch met rijke salade, wordt de afstand uitgelezen en om 14.00 u is de afgelegde afstand totaal 371 Nm, minus 102 en 132, zodat de dagafstand is: 134 Nm, dus de stand is 0-0-2.
Dag 4. Dit is de dag, die volgens de voorspelling de slechtste dag zou worden; golven 3.5 m hoog en wind 25-30 Kn. Omdat we voor de wind zullen varen is de wind geen probleem, de golven echter zorgen voor wel of niet comfortabel zeilen en slapen. De golven zijn nu al ruin 2.5 -3 m, zodat we er vertrouwen in hebben, dat het goed zal gaan, ook omdat het maar ca 1 dag zal duren. We kunnen echter nog steeds geen weerkaart binnenhalen, zodat we blij zijn met de sateliettelefoon en de assistentie van Thea, met haar weerberichten. Voor de avond ruimen we het grootzeil op, omdat de wind nog verder toe zal nemen. ‘S avonds ondernemen we een nieuwe poging om weerberichten binnen te halen, en zie dat onze positie in het systeem niet de huidige is, en pas deze aan. Per direct krijgen we de weerkaart binnen, dit was dus het euvel, je eigen positie bepaalt of de propagatie goed is of niet, dus dat is de oplossing. De weerkaarten geven ons goed beeld van de komende 2 dagen en morgen middag wordt het weer rustiger. Dus dinsdag avond hebben we weer wat betere omstandigheden. We maken de kooien klaar met de slingerzeiltjes , zodat we zelf niet rollen tijdens het slapen en krijgen wederom een heerlijk diner voorgeschoteld, onvoorstelbaar. De nacht is inderdaad wat onrustig, maar die komen we goed door, iedereen heeft redelijk kunnen slapen. En met een klein uitgeboomde fok, hebben we mooie voortgang gemaakt. We hadden het stuurwiel vastgezet met een paar lijntjes, zodat de Hydrovane goed zijn werk kon doen, en we zijn dik tevreden over deze actie en de Hydrovane zelf. Na het ontbijt volgt een telefoonrondje met het thuisfront, alles gaat goed en we zijn blij de stemmen te horen. Het inmiddels traditioneel geworden ritueel van de dagafstand wordt ingevuld, na een rondje state of mind en dit keer is Maarten de gelukkige winnaar, zodat de stand 1-1-2 is. De afstand was 141 Nm en hij had 144 geschat. Van Thea begrijpen we dat we wat zuidelijke moeten zien te komen, vanwege op komst zijnde windstilte gebied, we kunnen ons dat nu nog niet voorstellen, maar zijn blij, dat we inmiddels over dan andere boeg zijn gaan varen.
Dag 5. De stemming zit er nog steeds goed in, we halen Koot en Bie in herinneringen op, over scheurgras, oh oh oh, mevrouwtje u heb scheurgras, oh oh oh! Maarten vertelt dat een zeilvriend van hem het hele euvre van Kooten en de Bie heeft en dit als verplichte kost aan zijn pubers voorschotelt, zo van: als je dit hoort dan snap je gelijk hoe de wereld in elkaar zit, en we besluiten om straks Gijs, Pim en Roos hetzelfde voor te schotelen, dat wordt lachen! We hebben een relaxte dag en gaan weer een mooie zonsondergang tegemoet, maar nog niet zo mooi als een paar dagen later.

image

We eten wederom verrukkelijk, witlof met ham en kaas, aardappelen en een peperdure. De zeegang is dermate dat we moeite hebben om de borden op de tafel niet ervan af te laten glijden, wat uiteindelijk natuurlijk wel een keer gebeurt. We ruimen op, wassen af en moeten weer bijkomen van alle inspanningen. Na een paar potjes klaverjas, duiken we de kooi in en gaat het wachtschema in, met een iets gereefd voorzeil, want het is een beetje buiig geworden. S nachts gaat het steeds beter, de wind zakt een beetje in af en toe. De golven lijken rustiger te worden. S ochtends gaan we verder met Koot en de Bie en na een uitgebreid ontbijt in de kuip, met een lekker kop koffie, wordt weer tijd voor de pool. De schattingen liggen steeds dichter bij elkaar 140,139 en137,5. De decimalen worden steeds belangrijker, net als bij schaatsen. Het wordt spannend. En om 14.00 wordt de uitslag bekend: 135 mijl, zodat Michel er weer een puntje bij krijgt. Stand 1-1-3. We houden het bij op het boodschappen bord.

 

image

We gaan dag 6 in en met dit gemiddelde hebben we nog ca 14 dagen nodig. Dus we hopen op een zelfde steady windje als wat we nu hebben, 20-25 Kn.
Dag 6. De wind is minder aan het worden, de golven idem, zodat het iets rustiger aan boord wordt. Hoewel bijvoorbeeld naar de wc gaan een hele toer blijft, met 1 hand jezelf voortdurend vasthouden, met je andere hand broek naar beneden, onderbroek, en het hele ritueel daarna, totdat je weer aangekleed bent en je handen wil wassen. Met 1 hand gaat dat nauwelijks, zodat we allemaal al een paar blauwe plekken hebben opgelopen. Bovendien wordt de zeep hierna zo glad als een aal en vliegt door de hele wc totdat hij weer in het bakje is terechtgekomen. Na zo’n kwartiertje in een kleine ruimte wil je graag naar buiten en vooral even uitrusten van alle inspanningen. En zo gaat dat met alles, met koken, afwassen, opruimen, fok inrollen, fok uitrollen, vloer vegen, kuip schoonhouden, wasje doen, ophangen en weer afhalen. We ontbijten en vullen de pool in. De afstand blijkt 135 Nm wat betekent, dat zowel Maarten als Astrid er een puntje bij krijgen, zij hadden resp 134 en 136 Nm. Voor het tijdstip waarop we het point of no return berijden, ofwel in gewoon Nederlands, op de helft zijn, wordt een extra bonus haalbaar van 2 punten, Astrid schat in zaterdag 11.00 u, Maarten 16.00 u en Michel 9.00 u, we gaan het zien.
Dag 7 begint met een klusje. De val die we hebben gebruikt om de boom op te houden, is van de boom af en heeft zichzelf rondom de half uitgerolde fok geslingerd, zodat we het fok niet meer kunnen reven. Dit betekent actie. Astrid gaat achter het roer, wat losgemaakt wordt, zodat ze bij MOB, de boot snel kunnen omdraaien, Maarten en Michel gaan naar voren. De sluiting van de val is te hoog om vast te pakken, zodat we de pikhaak gebruiken om het los te werken. Na enige tijd lukt het om de val te pakken te krijgen, maar hij lijkt zichzelf gewikkeld te hebben in de wartel van de fok. Dus we verlengen de val met een lijntje en slingeren de val om de boom heen, en kijken weer, het lijkt effectief, en moeten zo nog een keer of vier de val terugslingeren, voordat hij vrij is. Wat blijkt, is dat het ringetje, waarmee de sluiting kan worden opengetrokken, verbogen is. Vermoedelijk heeft een van de fokkeschoten zichzelf aan het ringetje gehaakt, tijdens het in of uitrollen en de sluiting daardoor geopend, waardoor de val is losgekomen. We besluiten om geen ophouder meer te willen, omdat tijdens het zeilen deze toch geen functie heeft, alleen maar handig bij het vastmaken van de boom aan de schootshoek, dus daar moeten iets anders op verzinnen. We nemen ruim de tijd om bij te komen van de inspanningen. De dagafstand blijkt 132 Nm waardoor Michel er weer een puntje bij heeft. We halen ’s avonds de weerkaart binnen, wat steeds sneller gaat, omdat we nu weten, dat onze positie goed invullen belangrijk is voor de propagatie en daarmee de keuze en bereikbaarheid van de walstations. We eten een lekkere pasta met zalm en gaan tevreden de kooi in en zeilen de donkere en bewolkte nacht tegemoet.
Dag 8 is een onrustige nacht, met veel geslinger, het slingeren gaat op en neer, zoals bij veel slingers. Een paar minuten lang glijdt de boot door het schijnbaar vlakke water en dan komen er een paar dwarse blindgangers, bijna dwars op de boot, die de boot heftig doet slingeren en al een paar keer is een flinke plens water in de kuip terechtgekomen en twee keer zelfs binnen, ondanks het schot wat voor de ingang is gezet. Na bestudering van de weerkaarten besluiten we om zaterdag de zeilvoering te veranderen, en met grootzeil er bij te gaan zeilen. De windhoek lijkt dan te veranderen van Oost-noord-Oost naar noord-oost, zodat we wellicht met ruime wind kunnen varen en dat zal een rustiger gevoel aan boord geven, dan met alleen een uitgeboomde fok. De pool wordt weer ingevuld en de dagafstand blijkt 125 Nm met Michel als dagwinnaar. We eten couscous en doen een paar potjes klaverjassen en gaan de wacht in of te kooi. De stemming is nog steeds opperbest, hoewel Astrid haar duim tussen de deur en het kozijn heeft gekregen, met een kloppend en pijnlijk gevolg.
Dag 9 Het leven aan boord begint zo zijn eigen ritme te ontwikkelen en de dagen gaan snel voorbij. Morgen komt het moment dat we gaan aftellen, we zijn erg benieuwd. We hebben wat minder wind en het moment van point of no return passeren we op dag 10 en we zijn benieuwd hoe laat en wie er twee punten bijkrijgt. We besluiten om vanaf dat moment terug te gaan tellen. Michel wint de dagprijs en we hebben weer een lekker diner. Terugkijkend op de eerste helft, constateren we allemaal, dat we de eerste helft goed hebben doorstaan. De golven van de 3e en 4e dag hebben we goed kunnen opvangen. Ondanks het geslinger kunnen we allemaal onze slaapuren maken en hebben voldoende rust, wat misschien wel voorwaarde is voor een goede stemming.
Dag 10 Maarten ontdekt s ‘ochtends een rammel aan de Hydrovane en bij nader onderzoek, blijken een paar bouten los te zitten, waaronder een op de spiegel, en als we bij de moer moeten, dan moet de bakskist leeg en iemand ondersteboven naar beneden, om de moer aan te draaien. We maken een plan, Astrid aan het roer, zeil weg, motor aan, zodat in geval van MOB (man over boord) we snel ter plekke kunnen zijn. De klus blijkt eenvoudiger dan eerst gedacht, in de volgplaat is door de werf draad getapt, zodat de bout goed vastgedraaid kan worden. Elke dag even controleren en in Suriname definitief en dus ondersteboven de bakskist in. Door de hectiek vergeten we de dagpool en het moment van no return. Maarten krijgt er twee punten bij, de totaal afgelegde afstand is inmiddels 1317 Nm geworden, de dagafstand is door Astrid gewonnen. We gaan aftellen en duiken de nacht in na weer een heerlijk diner, en een potje klaverjas.
Dag 9 zondag is een rustige dag, de weerkaarten laten minder wind zien uit oostelijker richting, dus we gaan melkmeisje varen en de ervaringen zijn positief. De boot glijdt soepel door het water, totdat we steeds vaker wier zien drijven. Hopelijk wordt dat niet meer, want wier aan het roer is niet handig. De dagafstand wordt door Astrid gewonnen en we zeilen een heldere nacht in met een prachtige zonsondergang. De hele hemel kleurt oranje, geel en wit.

 

Maarten en Astrid pakken de sterren app erbij en Michel duikt zijn kooi in voor de hondenwacht.
Dag 8 begint met veel wier en de hydrovane staat wier te rammelen, we piekeren ons suf en komen er niet uit. Dan verliest de boot langzaam snelheid en loeft de boot op en komt spontaan in de bijlig houding (omdat het fok vast staat met de boom, staat deze ‘bak’ en het grootzeil is ruim gevierd en staat dus achter hef fok nikst te doen. We lossen het stuurwiel, wat we met een lijntje hadden vastgemaakt om de Hydrovane te kunnen laten sturen, en we krijgen er voordelen bij. Blijkbaar was er wier aan het roer gaan hangen is er nu afgevallen, want ineens lopen we weer 5 Kn en het roer is net op een andere stand vastgezet, waardoor de Hydrovane niet of nauwelijks meer rammelt. We besluiten evengoed om er een filmpje van te maken en op te sturen naar Hydrovane. In de hectiek lezen we de dag afstand op, die Michel wint en totaal zitten we op 1459 Nm, nog 1100 te gaan. ‘S nachts passeren we de 1000 Nm grens en ‘s ochtends zetten we het grootzeil en fok weer om, zodat we straks zuidelijk van Suriname uitkomen en meegenomen worden door de guiana stroom? De stand is 5-5-5, we zijn zeer gewaagd aan elkaar. De dagafstand wordt 120 Nm wat minder is door het gedoe met wier, zodat Michel er weer een puntje bij heeft.
Dag 7 wier, wier, wier, veel wier drijft er in het water. We vragen ons af waar het vandaan komt, in elk geval gaat het dezelfde kant op als wij. We hebben namelijk stroom mee, ongeveer 0,5-1 Kn, en dat helpt ook ons. We hebben nog steeds verse groenten en smullen van een heerlijk diner wat Astrid weer tevoorschijn heeft getoverd. De nacht is redelijk onrustig, Astrid roept een boot op die op ramkoers ligt. En dat is maar goed ook, want ze hadden ons nog niet gezien en verleggen direct de koers, want een zeilboot heeft voorrang. Daarna komt het grootzeil tot twee keer toe over door een dwarse golf en een windvlaag uit de verkeerde hoek, wordt gelukkig tegen gehouden door de bulletalie, maar toch niet tof. De koers wordt iets ruimer, zuidelijk verlegd, waardoor we morgen of overmorgen het zeil weer aan de andere kant moeten zetten. Maar ja, het is goed om iets te doen te hebben. De nacht is onrustig, met een aantrekkende wind, we hebben twee keer een visser, allebei van Chinese afkomst, die op ramkoers liggen, en niet reageren op de oproep via de marifoon. Beiden passen wel hun koers aan, maar het is evengoed, niet tof, dat ze niet even laten weten, dat ze ons gezien hebben, apart volk, die vissers. Volgens Maarten hoort dat bij vissers, die zijn overtuigd dat de zee van hun is, dus wat doen wij daar? Ik vraag het me ook wel eens af. In elk geval is de dagafstand weer iets hoger, 133 Nm, met Astrid als winnaar. We zetten een 2e rif in het grootzeil, omdat de Hydrovane steeds vaker de boot niet meer op de goede windhoek kan krijgen. Blijkbaar loeft de boot te veel op, wat inhoudt, dat we teveel grootzeil op hebben staan. Dus een 2e rif. We evalueren de manoeuvre achteraf, waardoor iedereen elkaar weer recht in de ogen kan kijken. De stemming zit er (weer) nog steeds goed in. We eten een lekkere Spaanse omelet, met groene paprikaatjes, de laatste ham.

image
Dag 6 we kunnen ons niet aan de indruk intrekken, dat de hoeveelheid wier aan het afnemen is, maar dat roepen we al dagen: de wens is de vader van de gedachte. We hebben nu al 5 dagen wier, wat inhoudt, een gebied van zeker 1500 km lang. We komen erachter, dat de koelkast niet werkt. Er heersen 2 meningen aan boord: de eerste is dat de oorzaak is, het uitzetten van de koelkast ’s nachts, door Michel, dit was ook tegen alle afspraken in, dus grote kans dat dit de oorzaak is, hiervoor is er 1 voor, 1 tegen en 1 onthouding. De andere mening is dat dat niet niet uit maakt, omdat een koelkast zichzelf ook vaak uitschakelt, en bij ons dus 1 keer teveel en dat de oorzaak elders moet worden gezocht. Ook hier is de stand 1 voor, 1 tegen en 1 onthouding. Omdat meningen en verwijten niet verder helpen, gaan we op zoek naar feiten. En het eerste oppervlakkige onderzoek naar de potentiometer levert niet veel feiten op. Omdat het inmiddels avond aan het worden is, en de nasi klaargemaakt en opgegeten moet worden, wordt het besluit genomen om morgen ochtend verder onderzoek te doen. Hiervoor is de stand 3 voor, geen tegen, geen onthoudingen (dat kan trouwens ook niet anders bij deze stand en het aantal aanwezigen) de nacht verloopt rustig voor de meesten, een piekert zich suf en valt uiteindelijk ook in slaap. Om 7.30 is het blijkbaar reveille, want de zeilen moeten om. Als we zo doorgaan komen we in Brazilië uit. Nu zal het niet zo’n vaart lopen, maar gezien de weerkaarten is het een goed plan om over bakboord te gaan zeilen en de fokkeboom op te bergen. Aldus geschied, waardoor het project koelkast enige vertraging ondervindt. Dat geeft wel de gelegenheid om het idee wat ’S nachts is ontstaan, tijdens de lunch (restant nasi met als toetje Marokkaanse pannenkoekjes met kersen uit blik) even te toetsen bij de anderen, en er wordt volmondig ingestemd ( 3 voor, geen tegen, geen onthoudingen) Na de prijs van de dag (149 Nm, weer een puntje voor Astrid) starten we met met het leegruimen van het aanrecht, het demonteren van de compressor en het onderzoeken van de electrische aansluiting. En hoogstwaarschijnlijk is dit inderdaad het euvel, hoewel alles nog maar 9 maanden oud is, hij doet het weer. Niet te vroeg juichen: ‘prijs de dag niet voor de avond is gevallen’, is een wijs Nederlands gezegde, dus we wachten even af. En dat is maar goed ook want op de volgende
Dag 5, blijkt de koelkast toch weer kuren te vertonen, dus nog maar eens de electrische koppeling goed aangedrukt en met een tie wrap vastgemaakt, en nu maar hopen. We lopen een lekkere 6 Kn door het water en met de stroom mee, van ca 1 Kn, schieten we lekker op. Omdat inmiddels de verse groenten niet meer vers zijn en trouwens ok bijna op, wordt morgen overgegaan op noodrantsoen: blikvoer. We zijn benieuwd wat dat gaat worden.vandaag hebben we de keus laatste tomaten en courgette, waar een heerlijk cous-cois of pasta kan worden gemaakt. De keuze wordt cous cous. De koelkast houdt kuren, zodat we besluiten hem nog maar eens te demonteren, de compressor dan. Omdat we spanning op de aansluitingen hebben, zijn we een beetje zonder opties komen te zitten, dus we besluiten te bellen met BTST, die de compressor vanuit Nederland heeft geleverd en in Porto heeft Michel hem omgewisseld met de oude. Bas van BTST suggereert, dat de temperatuursensor stuk zou kunnen zijn, en kan worden overbrugd. Aldus geschiedt en de regelaar wordt ertussenuit gehaald, de spanning rechtstreeks op de compressor en hij loopt. Wij zijn blij, maar niet lang, want de ventilator blijkt niet te draaien, dus weer bellen en weer overbruggen, en hij blijft weigeren, dan maar zonder ventilator, nog weer gebeld of dat kan en deze niet overververhit kan raken of brand kan veroorzaken en we krijgen groen licht en we hebben weer een handmatig geschakelde koelkast, die we dus regelmatig aan/uit moeten zetten en dat terwijl compressor en regelaar zo goed als nieuwe zijn. Afijn, in Suriname maar verder kijken. Voorlopig hebben we de koelkast vol met flessen water en melk, zodat we wat koude buffer kunnen opbouwen. De pool wordt iets veranderd, in de zin van hoeveel mijlen nog te gaan. En de getallen lopen uiteen van 440-430 en 420 Nm, op
Dag 4 zullen we de uitslag beken maken. En de winnaar is dit keer Maarten met een fabelachtige tussensprint en, precies goed geraden, dus dubbele punten, waarmee het peloton weer compleet is. Astrid gaat de GastenVlag van Suriname maken, wat nog een ingewikkeld klusje is, gezien het ontwerp. We halen het ontwerp uit de pilot van Suriname.

De koelkast is ontdaan van de brug voor de ventilator, op advies van BTST, dus weer vloer open en het hele circus, we worden er vakkundig in. Tijd voor ons middagdutje. Smiddags zetten we de watermaker aan, want de tanks zijn zo goed als leeg. Als een paar uur later de koelkast weer aan gaat en de ventilator van de motorruimte ook, wordt het allemaal iets teveel en valt de stroom uit. Dit hebben we eerder meegemaakt en omdat we geen ezel willen zijn, laten we dit dus gebeuren. (De ezel stoot zich doorgaans niet 2 maal aan dezelfde steen, zodat wij genoodzaakt waren dat wel te doen, om geen ezel te zijn. ) De zekering wordt vervangen en we kunnen weer verder met nieuw beleid, als de koelkast aan gaat, dan gaat de watermaker uit en omgekeerd. De tanks zijn weer ¾ vol, dus we kunnen weer vooruit. We borrelen met dadels en kaas, de laatste pinda’s gaan naar binnen, de laatste sinaasappel was al verorberd en nu moet ook de laatste appel eraan geloven. Als dat maar geen scheurbuik wordt. Vanavond beginnen we aan de bietjes, die nog in het vacuüm zitten en dus nog enige vitamines in zich hebben. Er komen wat buien aan, geen squals gelukkig, we blijken ze precies te ontlopen, dus we kunnen buiten blijven, hoewel met deze warmte een buitje best lekker is. De pool wordt spannend, want de stand is inmiddels 7-7-6, de schattingen voor dag 3 lopen uiteen van 290 (Astrid) 288 (Michel) en 285 (Maarten). Er wordt een tussensprint ingezet, door de koers aan te passen, waardoor de boot weer een paar tienden sneller loopt en we blijken bijna 2 Kn stroming mee te hebben, hoewel Michel denkt, dat het log niet helemaal de bootsnelheid aangeeft. We halen regelmatig 7 Kn over de grond, en na een lunch van overheerlijk broodjes knakworst speciaal, jawel met uitjes, mayonaise en ketchup, wordt de uitslag op de volgende
Dag 2 bekend gemaakt: 300 Nm. Waarschijnlijk hebben we door het dubbel gereefd grootzeil ’s nachts iets te weinig mijlen gemaakt. In elk geval heeft Astrid er een puntje bij en staat eenzaam boven aan. Deze dag gebeurt er iets waar we niet op hadden gerekend, in de ochtend, zie ik de dieptemeter sterk terug lopen, eerst naar 60 m, maar rond 13.00 u is het in eens 15 m en dat blijft even zo duren. Wat is er aan de hand, we moeten nog zeker 150 Nm, want dag 2 is bijna om, maar er klopt iets niet. Ik had open CPN, een ander navigatie instrument op de Panasonic toughbook al aangezet, en hier blijkt de koers naar Suriname niet te kloppen, we moeten ca 20 graden zuidelijker en de afstand ernaar toe is nog maar 30 Nm. Op de plotter zie ik de tekst Paramaribo staan, waar ik het waypoint had neergezet, en dat is nog 150 Nm verder. We puzzelen en leggen de motor stil, stel dat het klopt, dan moeten we niet te snel, want met daglicht aanlopen gaat nu niet meer lukken, na de 30 Nm is het nog 23 Nm de rivier op en aan nachtwerk doen we niet, dus moeten we wachten. We komen er maar niet uit waar Paramaribo nu ligt, nog 30 mijl, of 150 mijl en we besluiten de papieren kaart erbij de pakken, en de coordinaten ervan over te halen op de plotter en open CPN en wat blijkt, open CPN heeft gelijk. We verplaatsen direct het waypoint, en moeten tegelijkertijd concluderen, dat er van de laatste dag geen winnaar bekend gemaakt kan worden. Deze etappe wordt door de jury daarom ook uit het klassement verwijderd.

image

De kaart in de plotter suggereert, dat we het deel vanaf Paramaribo naar het westen hebben gekocht, want dat heeft een andere kleur, maar de coorinaten zeggen dat Paramaribo 100 Nm oosterlijker ligt, dus we kunnen daar niet op navigeren, en maar goed dat er een tweede systeem hebben met open CPN.  Dus we besluiten voor anker te gaan op 10 Nm van de uiterton, I.v.m. Scheepvaart en de volgende
Dag 1 eerst te zwemmen en dan op ons gemak naar de uiterton te gaan, omdat we vanaf ca 10.30 u stroom mee zullen hebben. We hopen, dus dat open CPN het goed heeft en we in de middag bij Domburg aan komen. Die ochtend zwemmen we in warm zeewater, een bijzondere ervaring. De wolken worden steeds dikker en we naderen het regenseizoen. We varen om 9.30 u en hijsen ceremonieel de GastenVlag en komen rond 12.00 u bij de uiterton. Het klopt, we zij er.

image

We varen de brede monding van de Suriname rivier op en zien vissershuisjes staan en komen een uur later bij de splitsing van de commewijne rivier en de Suriname rivier. We houden stuurboord aan en zien Paramaribo langzaam opdoemen. We zien de Jules wijdenbosbrug liggen en het duurt nog wel een uur voordat we er onder door gaan. Indrukwekkend hoog. Het is de verbinding met Frans Guiyna en heeft een stijgingspercentage van 6% en is ca 50 m hoog. De laagbouw van Paramaribo passeren we en we komen in groene oevers aan bakboord en wat industrie aan stuurboord en we passeren iets wat lijkt op een haventje, maar het is bij nader inzien meer een kerkhof voor oude zeilboten, dus we varen verder en zien de moorings van Domburg en de eerste is vrij, dus die pakken we met hulp van Yvette, die ons al enthousiast verwachtte, hoe ze dat wist is ons nog  steeds een raadsel, maar een hele leuke ontvangst om zo aan te komen. We drinken vanzelfsprekend een biertje, tjokko wat een liter bier is met net zoveel glazen als er drinkers zijn en als de fles leeg is, gaat de volgende een liter bier halen, en zo verder. we eten bami en nasi met saté, aan de oever van Domburg en gaan voldaan van de aankomst en het bier naar bed. We zijn er!!!

12 gedachtes over “Wel of niet oversteken?

  1. Wat bijzonder om met behulp van jullie verhaal mee te varen met de overtocht!! Fijn dat jullie heel over zijn.!! Dank voor het delen van jullie belevenissen. Hartelijke groeten van mij en veel plezier in Suriname.

    Like

  2. Gefeliciteerd met deze prachtige prestatie! En nu genieten van een heel andere wereld.
    Groetjes Marten en Diny

    Like

  3. Hoi Astrid en Michel, Fijn te lezen dat jullie een goede oversteek hebben gehad. Wat een avontuur deze tocht. WIj zijn in bewondering met jullie meegevaren tijdens het verslag. Jullie mogen trots zijn op deze prestatie. Wij wensen jullie veel plezier en vooral behouden vaart op jullie verdere reis. Groetjes Yvonne en Gerrit. SY Windsong

    Like

  4. Wat een mooi verslag. Ik heb helemaal mee zitten deinen. Ben wel benieuwd naar the continuing story of the refridgerator.

    Like

  5. Fijn om te horen hoe de oversteek gegaan is. We waren ontzettend nieuwsgierig. Wat zal dat een ontzettende kick gegeven hebben en wat een ervaring! Veel plezier in Suriname!

    Like

  6. Lieve Astrid Michel
    Wat een mooi verslag om te lezen Henk en ik vonden het leuk om het op deze manier met jullie mee te maken .Hou jullie goed geniet van alles an stay safe.
    Love Henk an Anneke xx

    Like

  7. Wat geweldig, de oversteek gemaakt!
    Leest als een spannend jongensboek, wat stoer en fijn dat Maarten mee was.
    Wat een gied onthaal, het zuid Amerika avontuur start goed. Vaar Wel!
    Liefs, Femke

    Like

  8. Hi michel en astrid,
    Fijn dat jullie zo’n goede oversteek hebben gehad, gefeliciteerd. Lekker toch je droom gevolgd.
    Heeft yvette van de amuse jullie geholpen met de mooring?
    Leuke lui stein en yvet als dat ze zijn.
    Heel veel plezier daar en geniet ervan. Zal zeker lukken daar. Wij vonden het geweldig daar iig. Michel jijzag er wel heel gelukkig uit op de foto bij aankomst😄 groet bram wn anja

    Like

  9. Gefeliciteerd!!! Suriname!!
    Een mooi verslag van jullie oversteek!
    Hoewel ik elke dag jullie positie in open CPN plaatste en zo de Syrinx volgde vind ik het geweldig te lezen hoe het jullie aan boord is vergaan!
    Maarten vult het nog aan met enthousiaste verhalen, dus Top!
    Hij heeft weer met volle teugen genoten!
    Geniet samen met volle teugen van Suriname!
    Lieve groet, Thea
    Natuurlijk ook van Maarten

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s