Tobago, een parel om te bezoeken

We nemen afscheid van de mensen in Domburg. Astrid laat een schilderij achter, wat ze op de laatste twee dagen nog maakt, aan de binnenkant van een palmboom tak, die als je hem in het water legt zou kunnen drijven. De binnenkant ziet er heel bijzonder uit.

image

We komen aan in Store Bay, aan de zuidwest kant van Tobago, na een prima tocht van 3 dagen. We haalden snelheden van 7-8 Kn, met een daggemiddelde van 160 Nm. We voeren gelijk op met Paul en Monique van de Full Circle en zij lopen iets harder, omdat zij een grotere boot hebben. Om veiligheidsredenen (piraterij vanuit Venzuela) hebben we afgesproken om bij elkaar te blijven, en zij varen dubbel gereefd en wij met 1 rif in groot zeil.

Dat geeft een prima gevoel en de hele reis zien we elkaar op de AIS. We vragen bij aankomst waarom zij de ene keer aan stuurboord van ons zijn gaan varen, en de andere keer aan bakboord. Het antwoord was: dat waren jullie, en dat klopt want wij gebruikten de windvaan, die ons onder een vaste hoek met de windrichting laat varen. Dat verklaarde ons enigszins zwalkende koers.

In Store Bay komen we aan, klaren in in Scarborough, met een lokale bus heen en weer en ’s avonds komen we na wat rondvragen in een bar terecht en bestellen een carib bier. Er staat een man met een beetje buikje een beetje te swingen, en Astrid vraagt aan hem of hij van zijn achterkant een foto mag maken. Geen probleem zegt hij met een grote glimlach en er wordt ook nog een filmpje gemaakt, wat we opsturen naar onze buurvrouw, die dit ook zal willen meemaken. Even later vraagt hij Astrid te dansen en ze kan natuurlijk niet weigeren. Tijdens de dans, vertelt hij, dat hij dansleraar is. En helaas nog altijd single is…. Astrid wil wel les nemen, totdat hij zegt: “ ik geef alleen privé lessen”. Ah Ah, zo noemen ze dat hier! Is onze conclusie. In elk geval leidde dit er toe, dat Michel ook uitgenodigd werd om te dansen. Een man wenkte hem met een, twee, drie, en na twee keer wenken, begreep hij het, Michel kon kiezen uit drie vrouwen, en de keus was snel gemaakt. Gierend van de lach, stonden de andere twee toe te kijken en we hadden het reuze naar onze zin.

Castara Bay

2 jongens, Steven en Prince, die er ook zo uitziet, zitten op een veranda, als wij met de dinghy uitstappen. Het eerste wat ze vragen is, of wij een auto willen huren voor 400 $TT (ongeveer €40), of dat zij ons de watervallen laten zien, voor ongeveer de helft. Overdonderd door dit aanbod, stamelen, we dat we dat nog allemaal niet weten. Wij spreken af dat we er morgen op terug komen.
We worstelen nog altijd met het toeristen gevoel en dat wordt door deze twee jongens weer bevestigd. Wij willen geen toerist zijn, maar ontkomen er niet aan dat anderen ons zo wel zien, totdat we Sing ontmoeten. Aardige, wiet rokende man van 56, geboren op de dag van de ondergang van de Titanic maar dan 50 jaar later, hij vertelt ons dat hij ons als een bezoeker ziet, en dat we dat vooral ook zelf zo moeten zien.

image Sing, de man in het rood, eten een gerookte vrucht. Het is breadfruit.

We halen opgelucht adem, niet iedereen ziet ons als toerist zo lijkt het. Totdat we een Finse dame ontmoeten, die een winkel beheerd met kleding en t-shirts en inmiddels 27 jaar in Tobago woont. Astrid heeft een geanimeerd gesprek en later nog eens, op het strandfeest Bonfire. Zij vertelt, dat ze niet van het imago af komt, dat zij rijk is, terwijl ze dat niet is en hard moet werken om rond te kunnen komen. Want blank wil hier zeggen rijk, ook al doet ze dezelfde dingen, eet ze dezelfde dingen, draagt dezelfde kleding, is ze getrouwd met een Tobegiaan, heeft ze geen extra luxe dingen, etc, dus toch een imago waar je niet makkelijk vanaf komt.

We huren een auto en gaan het binnenland in, op zoek naar vogels, watervallen en mooie plekken. Als we weer de heuvels afrijden, lijkt het of we onze kans in de adembenemende schoonheid van deze forest voorbij hebben laten gaan, totdat we een bordje langs de weg zien staan, en een paar tafels en stoelen. We stappen uit, en meteen komt een stoere dame op ons af, met de vraag hoe het gaat en of we naar de waterval willen, waar zij bezig is een wandelpad te maken of misschien iets willen drinken. Het kan niet beter. Zij blijkt in haar eentje te werken aan een mooie route naar een paar watervallen, waar je kunt genieten van de natuur en haar stilte, hoewel de vogels zich uit indigo laten horen. Als we een lekkere mango Sap drinken, zien we de kolibries af en aan vliegen naar de hangbekers met suikerwater. Een fantastische vrouw, en een mooie ontmoeting en dito plek. We zullen reclame voor haar maken, want ze heeft het niet breed.

Special trailwalk in Shurlano’s nature park on Tobego. Shurlano is a special strong women who made this trail. It is a privilege to meet her. birds, butterflies, and homemade fresh juice.


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het strandfeest, Bonfire, wat elke donderdag plaatsvindt, wordt georganiseerd door de eigenaar van de Bar Cascreole. Een aardige rasta, met kind in Nederland, goedlachse, ondernemer, die het voor toeristen goed wil doen, hardwerkend, voor Tobego begrippen. We helpen hem om met bamboe stokken piramides te maken, die hij met een machete op lengte maakt. En hij vraagt of ik het ook wil proberen. Ik laat deze kans aan mij voorbijschieten, het zijn hele scherpe messen…. Er worden vier torens gebouwd, die s avonds allemaal een voor een in de vlammen opgaan, onder het regelmatig ontploffen van het bamboe hout, vandaar misschien de naam Bonfire, wat vroeger misschien Bomfire was, wie weet.

We horen dat er ’s middags brood gebakken wordt, op de oude traditionele wijze, in een oven, op hout gestookt, en we bestellen uiteraard de nodige broden. Ze blijken verrukkelijk te smaken en het is leuk om te zien hoe de broden gekneed en bereid worden.

In elk geval komt er ook een grote steelpan band, die geweldig staan te swingen en muziek staan te maken. Deze pannen, soms heeft een muzikant er vier om zich heen staan, worden hier nog met de hand geklopt en op toon gebracht. Fantastisch om te zien.

‘S avonds hebben we een prachtige zonsondergang.

image

We gaan met de benenwagen de andere dag naar Englisman Bay, ongeveer 4 km lopen. Een prachtige wandeling, en de laatste vijfhonderd meter krijgen we ongevraagd een lift van een jongedame, die we later in Bloody Bay weer tegen zullen komen.

Als we uiteindelijk ook in Charlotteville aankomen, om daar een zus van onze vriend en buurman in Breda, Geoff op te sporen, weten we het zeker, Castara Bay is de beste plek van deze kant van het eiland. Na een keer of 6 vragen, lopen en vragen en lopen, komen we bij het huis van de zus van Geoff aan. Helaas, zo horen we van de buurvrouw, zijn ze gisteren naar Engeland vertrokken. We maken wat foto’s voor Geoff en vertrekken weer naar Castara Bay.
We gaan de andere dag, het is inmiddels vrijdag geworden, met de bus, althans dat is de bedoeling, naar Scarborough om uit te klaren. Zodra de bus arriveert, blijkt ze vol te zijn, en met een norse blik gooit de man de deur voor ons met een harde klap dicht, zo van: jij komt er niet in. Nou dat was sowieso niet gegaan. De volgende bus kan wel 1 ½ uur later komen, dus Astrid stapt op de eerste de beste auto af, en het lukt haar. Deze mensen gaan naar? Scarborough. Ze vertellen honderduit en zetten ons af bij de haven, waar we voor het inklaren ook moesten zijn, fantastisch en ze willen er niks voor hebben. Super. We nemen de bus terug na de bezoeken aan Immigratie en de douane en om 12.00 zijn we terug op de boot. We overleggen met de Full Circle, wanneer zij naar Grenada gaan en uiteindelijk gaan wij ook zaterdag, omdat we dan meer wind hebben. En niets is minder waar, de ruim 70 Nm leggen we binnen 11 uur af, en we laten het anker om 17.00 u zakken temidden van zeker 70-80 boten, waar nauwelijks plek lijkt te zijn. Dit moeten we nog twee keer herhalen, omdat het anker blijkt te krabben. Uiteindelijk liggen we en we besluiten om maandag pas in te klaren, hoewel het douane kantoortje zondags ook open is, maar daar wordt dan overtime voor gevraagd. Dat gaan wij natuurlijk niet betalen, dus we hopen, dat niemand ons gezien heeft. De watermaker laat ons in de steek, dus ons humeur is niet al te best, ook omdat we zoveel boten niet hadden verwacht in deze Prickly Bay. Als dit het nu is, dan was Tobago toch een stuk beter, met alleen maar kleine vissersbootjes om ons heen, in die mooie Castara Bay.

2 gedachtes over “Tobago, een parel om te bezoeken

  1. Jullie reis nu komt over als eilandje hoppen. Kleurrijke reis zo, met flink wat vaaruren. Ik blijf jullie nieuwsgierig volgen. Enjoy!

    Like

  2. Tobago is idd een mooie eiland. Mooie stranden met koraalriffen. Regenwoud met prachtig vogels en bloemen. En bovendien, aardig mensen die zorgen voor lekker eten, drinken en muziek.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s