Frustraties en scheldpartijen

Er zijn veel mooie verhalen over het zeilen, de zonsondergangen, de ontmoetingen met mensen, de natuur, onder en boven water, allemaal verhalen, die je kunnen verleiden om het ook te gaan doen. Daarom nu een kritische noot over een aantal frustraties. Het is geschreven in Suriname.
Vandaag ben ik voor de 5e keer met de compressor van de koelkast bezig. In Engeland deed de oude het al niet goed meer, dus de hoeveelheid koelvloeistof laten checken, bijvullen, het systeem op lekkages onderzocht en niks kunnen vinden. Besloten om een nieuwe compressor te kopen. Type Paris 35 F van Frigoboat, het handelsmerk lijkt Veco te heten, maar het is niet duidelijk. In elk geval gevestigd in Italië. Via een uitgebreide zoektocht van ca 1 ½ uur op internet kom ik erachter wie uiteindelijk de koelkasten in Nederland importeert en verkoopt, BTST, genaamd Bas Thijsen. De compressor wordt keurig opgestuurd en ik begin voor de tweede keer aan het uitbouwen van de compressor, een klus van 2 uur, wat later op de oceaan nog eens drie keer gebeurt, omdat de thermostaat en de ventilator niet werkt. De laatste dagen varen we met de koelkast op halve kracht en zelfs met hulp van BTST via de sateliettelefoon, komen we niet achter de oorzaak van het probleem.
In Suriname besluiten we om een nieuwe electrische controller er op te zetten, op advies van BTST, die via een Nederlander, die opstapt bij de Full Circle, van Paul en Monique, die ook in Domburg ligt, wordt opgestuurd. Voor de vijfde keer uitbouwen van de compressor en het demonteren van de electrisch controller blijkt niet simpel, het schroefje waar deze mee is vastgezet, kan maar nauwelijks met een gewone kruiskopschroevendraaier worden losgewerkt. De eerste vloeken vliegen door de boot. Het is maar goed dat niemand mij hoort. Ik begrijp werkelijk niet dat degene die dit heeft bedacht, niet aan gebruikers gemak denkt. Dit thema komt nog vaker terug. De elektrische controller wordt uiteindelijk met tyribs vastgemaakt vanwege de onbereikbaarheid van het schroefje en na nog een paar flinke vloekpartijen op de ontwerpers van dit apparaat, zit de controller erop, en de thermostaat doet het, maar de ventilator nog niet, dus weer bellen met BTST, die het ook niet weet. Ik besluit om mijn frustraties op te schrijven en het eerste waar ik daarna aan moet denken is de waterpomp van Jabsco, die net na vertrek de geest geeft. Samen met Arjen schroeven we hem open, en het koperen deeltje van de switch, die zorgt dat als de waterdruk afneemt, de pomp aan slaat, is voor een groot deel weg, en dat is het euvel. Ik mail en bel met Jabsco uit Engeland, om zo’n koperen onderdeeltje en wordt verwezen naar de watersportwinkel Dekker watersport, die deze verkoopt. De switch, die ik nodig denk te hebben, is er niet, maar kan besteld worden, voor de lieve som van €80,00 terwijl het over het koperen deeltje gaat, wat een waarde vertegenwoordigt van ongeveer €0,50. Maar hier valt natuurlijk niets aan te verdienen en door het voeren van zoveel mogelijk verschillende types, net zoals de compressors van Veco, wordt je als klant verplicht om een nieuwe pomp te kopen, want die switch blijkt ook nog eens de verkeerde te zijn en om van het gezeik af te zijn, maak ik €175,00 over, besluit om nooit meer iets van Jabsco te kopen en monteer ik de nieuwe pomp. Een voordeel heeft het wel, de boot wordt er beter op, maar dat zou ook al met het nieuwe koperen deeltje geweest zijn.
De volgende frustratie waar ik direct op kom, en waar ik een artikel over ga schrijven in het blad zeilen, is de oven, een Force 10, 2 pits oven, een van de duurdere, omdat deze als uitstekend wordt omschreven, niets blijkt minder waar te zijn. Het inbouwen is al een klus, want, uiteraard, heeft deze fabrikant een eigen inbouwmaat, die ongeveer 10 mm verschilt met andere fabrikanten. Omdat het een kardanische ophanging is, moet dit goed gebeuren. Een geluk hierbij is, dat de inbouw maat kleiner is dan de vorige oven, dus met wat ringetjes en langere schroeven, wordt de oven opgehangen, maar dan begint het pas. De electrische ontsteking van de oven blijkt niet te werken en bij de eerste keer dat we de oven gebruiken met een externe aansteker, blijkt de RVS plaat kromgetrokken te zijn. Overkomelijk, maar als je €1500,00 voor een oven betaald, mag je verwachten dat er enige sprake zal zijn van degelijkheid. Dus een mailtje naar Dekker Watersport en na enige tijd krijgen we bericht. De ontsteking en het kromtrekken van de plaat blijken bekende problemen te zijn, en we moeten volgens de fabrikant een aluminium propje in de stang stoppen, zodat er meer gas wordt ingespoten tijdens het ontsteken. Omdat ik niet van dit soort experimenten hou, stuur ik een mailtje dat ik niet akkoord ga met deze prutsoplossing en als het een bekend probleem is, ik een fatsoenlijke oplossing wil. Ondertussen wordt een versterkte plaat opgestuurd naar Porto en bij aankomst daarvan ben ik in eerste instantie nog blij, maar als ik dan de plaat in de oven wil doen, blijkt deze 2 cm te groot te zijn. Dit is precies het probleem, van verschillende types aanhouden. Dus deze plaat kan bij het afval. Ik stuur hem niet terug. De nieuwe plaat wordt vervolgens naar een van de Canarische eilanden gestuurd omdat we daar langer zullen zijn, maar we krijgen een mailtje dat de plaat teruggestuurd wordt omdat er geen telefoonnummer te zien is. Dit blijkt achteraf standaard te moeten, dus de fabrikant heeft in deze zich niet goed voorbereid, waardoor de plaat niet op zijn bestemming komt. Met betrekking tot de ontsteking blijkt er (vanzelfsprekend) een goede oplossing te zijn, en die wordt meegestuurd met de nieuwe plaat, maar dus met dezelfde vaart is teruggegaan vanwege het telefoonnummer, omdat we niet precies weten hoe lang we in Suriname zijn mail ik de fabrikant dat ik nog laat weten waar we langer zullen zijn, zodat we voldoende tijd hebben om hem in ontvangst te nemen. Voorlopig moeten we het ermee doen. De frustratie die nu nog over blijft is het slecht schoon kunnen maken van de bovenkant. Het rooster kan er niet vanaf, er zijn overal boutjes en moertjes waar vuil achter blijft zitten en het gebruikte RVS is vierkant of platstaal, ipv rondstraal. Dus je haalt ook nog makkelijk je handen open. Kortom een slechte prijs kwaliteitsverhouding en we besluiten om wereldreizeigers een enquete te sturen, die we in het blad zeilen willen zetten. Ben benieuwd.
De frustraties met UPS, te lezen in het blog van Tenerife, heeft er toe geleid, dat we als compensatie voor het wachten, totaal 9 dagen, het bedrag van €72 zullen krijgen. Dat dit niet vanzelf gaat is bijna vanzelfsprekend en na ongeveer 10 mailtjes waarin ik allerlei swift nummers, IBAN nummers en nog meer informatie moet verstrekken, ze doen er echt alles aan om je ontevreden te laten blijven, en na een tweede mailtje naar de CEO, heb ik 5 dagen later €72,00 op onze rekening. Nu nog Panteanius afhandelen
Deze partij heeft als uitgangspunt, zo weinig mogelijk betalen (waarschijnlijk net zoals veel andere verzekeraars, maar ik wil niet generaliseren). Na veel gedoe, krijg ik van ADB Yachting, uit Nederland, Arjen de Boer, binnen 1 dag een offerte voor de uren om de kapotgevaren Hydrovane te vervangen, waar 2 Spaanse bedrijven mij laten wachten met het toverwoord, manana krijg je de offerte. Ik moet ze nog ontvangen. De hydrovane is er door een charterboot, met een Poolse schipper vanaf gevaren, en de expert, die de schade heeft gezien, is het met mij eens de Hydrovane moet vernieuwd worden. Hij mag alleen niet vertellen wat er in het rapport komt te staan, dus dat wordt spannend. (Ik verbaas mij erover, want we leven in een vrij land en iedereen mag zeggen wat hij wil, kijk maar naar Geert Wilders). De chartermaatschappij, gevestigd op hetzelfde steiger als waar wij liggen, doet geen enkele moeite om ons te helpen met herstel, ook de schipper laat niets van zich horen. Als ik hem uiteindelijk zelf maar bel krijg ik wel excuses te horen, maar meer dan dat wordt het niet. Panteanius laat weten, dat de A Bracket, €1200 niet wordt vergoed, evenals de extra havengelden. De A Bracket is precies het deel waar de charterboot tegenaan is gekomen en bij demonteren blijkt de schroefdraad van een van de bouten in het aluminium te zijn gekerfd, dus beschadigd. Ze blijven er bij en ook de havengelden worden niet vergoed. Daarnaast zijn ze bereid om mij €150 te geven voor de uren die ik er aan heb besteed, ik heb het dagelijks bijgehouden en met 52 uur was het hele project achter de rug. Uiteraard ben ik het er helemaal niet mee eens, want als de schade was hersteld door ADB, dan had Panteanius €1800 betaald en nu flikken ze dit en als we geen schade hadden gehad, waren we naar Suriname gegaan, en daar voor €10,00 gelegen in plaats van €25,00 in San Miguel. Het rapport van de expert krijg ik niet, dus ik schrijf ze: als u niks te verbergen heeft, dan stuurt u mij dit rapport. Omdat u het niet wil opsturen, moet ik helaas concluderen , dat u iets te verbergen heeft en zal ik dus niet rusten voor ik tevreden ben met de afhandeling. (Ik zal het e.e.a nog eens aan Ben, onze hardlopende rechter, vragen, maar ik ben al overtuigd dat er meer kan dan wat Panteanius mij wil laten geloven). Omdat Panteanius niet blijkt te bewegen, besluit ik om de chartermaatschappij te mailen en de schipper, met het verhaal, dat een verzekering niet bepaald wat wel of niet tot schade wordt gerekend, maar een rechter, en het argument van verplicht te moeten liggen, zal zeker door een rechter in de besluitvorming worden meegenomen. De laatste zin is, dat ik niet zal rusten voor ik voldoende vergoeding zal hebben. Ook verwijt ik ze helemaal niets gedaan te hebben en geef ik ze aan, dat als ik de schade had veroorzaakt, ik mij de ogen uit de kop zou hebben geschaamd en alles had gedaan om de benadeelde te helpen. Hierop komt er (bijna vanzelfsprekend) een reactie van Panteanius, en nu blijken ze toch de havengelden in overweging te nemen, dus ik maak een mailtje met kopieën van alle rekeningen en betalingsbewijzen en het overzicht van de gewerkte uren, die door Sven van Sweeden kunnen worden geverifieerd, omdat die tijdens de werkzaamheden op hetzelfde steiger aan andere boten heeft gewerkt en waar ik een paar avonden een biertje mee heb gedronken. Het mailtje stuur ik door met de argumentatie er nog maar eens bij. Ben benieuwd hoe het afloopt. Ondertussen heeft Delta Lloyd de A Bracket al naar mij overgemaakt inclusief € 300,00 voor de montage kosten. Er zijn blijkbaar ook nog andere type verzekeraars.
Concluderend vraag ik mezelf af, wat is er nu aan de hand. En ik kan maar een ding bedenken. Deze fabrikanten of bedrijven worden gestuurd op financiële gronden. Jabsco doet er alles aan, om hun klanten nieuwe pompen te laten aanschaffen, Veco heeft met al zijn modellen geen standaard en uitwisselbaarheid is een ramp, in elk geval staat de eindgebruiker niet bovenaan, wat ook geldt voor Force 10, om maar niet te spreken van Panteanius. Ik denk, dat bedrijven die financieel gestuurd worden gemiddeld eerder dit gedrag laten zien, dan anders gestuurde bedrijven. Ook zijn er bedrijven die hun bedrijf op basis van holografie wil inrichten, maar niet het bijbehorend eigenaarschap willen verdelen, waardoor het bijna vanzelfsprekend niet gaat lukken. Zolang er aandeelhouders zijn, die hun eigenbelang vooropstellen, en hun eigen investering binnen 5 jaar terug willen verdienen, zal er niet veel van dit soort goede bedoelingen terechtkomen. De crisis van 2008 heeft ook niet veel veranderd. Waar ik wel vrolijk van wordt, is van de jongere generatie, die bedrijven op basis van cirkels en gedeeld eigenaarschap inrichten en niets van bazen willen hebben. Ook lezen zij bijsluiters en maken keuzes om met suikers verslavend gemaakte rommel van de voedselproducenten niet te kopen. Het woord loonslaven wordt hopelijk op niet al te lange termijn uit de dikke van Dale geschrapt, maar daarvoor moet er nog veel water de Rijn, of in ons geval door de Suriname rivier stromen.

 

 

4 gedachtes over “Frustraties en scheldpartijen

  1. Sjonge wat een malheur! Niet te geloven dat bedrijven zulke gecombineerde troep durven te verkopen en een wel zeer bedenkelijke “nazorg” plegen. Daarentegen knap van jullie zo volhardend door te gaan. 👌

    Like

    1. Ik dacht dat een reis om de wereld tot Zen ervaringen zou leiden, die telkens op een hoger plan zouden belanden; nu lijkt het er echter op dat alle lapzwanserij die je soms in West-Europa van dichtbij kunt meemaken evenredig groter wordt naar gelang de km-afstand tot de klant toegenomen is. Ik gun jullie de komende maanden veel Zen.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s