Caribe

Caribe

We zeilen naar Grenada, hebben flink stroom mee en een lekkere wind achterop. Totaal is het ruim 80 Nm, zodat we er een volle dag over doen. We willen bij daglicht aankomen, vanwege de ondieptes en rotsen/riffen. Inklaren kunnen we in Prickly Bay, maar omdat iedereen daar naar toe gaat en het misschien wel erg druk zal zijn, overwegen we om aan de oostkant van Prickly Bay te gaan ankeren. We kunnen te voet het heuveltje over en naar de douane inklaren. We komen rond 17.00 uur aan, en zien in de oostelijke baai, veel masten en de baai is niet erg groot. Omdat die ingang toch wat lastiger is en als het niet lukt met ankeren, moeten we dan wellicht toch naar de grotere Prickly Bay, dus nemen we dat besluit. Het is de eerste keer sinds een paar maanden, dat we tussen allerlei boten moeten ankeren, dus er ontstaat een beetje stress. Achteraf evalueren we samen met Paul van de Full Circle, dat we de taken anders moeten verdelen. We besluiten om voortaan eerst samen de plek uit te zoeken en rustig rond te kijken. In dit geval Astrid staat achter het roer en we zoeken een plek. Michel bekommert zich om het anker klaarmaken en laat het anker zakken. We vinden een plekje vlakbij een ondiepte, het anker gaat uit. Zetten de motor flink in zijn achteruit om het anker te testen, en het lijkt erop dat we goed liggen. ‘S nachts gaat evenwel het anker alarm af en is het anker toch gaan krabben. We herhalen de anker procedure, en besluiten om de volgende ochtend toch maar naar een nadere plek te gaan zoeken. Er blijkt een plekje vlakbij de dinghy steiger te zijn. We liggen op Pole position, volgens Paul, kan niet beter.
Op Grenada rijden vergelijkbare busjes met een portier en een chauffeur en we betalen 2.5 ECD (east caribean dollar), pp per ritje, ongeacht waar naar toe. We internetten wat aan de kant bij het restaurantje, waar later in de week een bandje op zal treden. We nemen de bus naar Saint Georges, de hoofdstad en komen langs een paar prachtige stranden. Astrid koop van ’n kunstenaar een fraai gevlochten fruitmand en een vogel gemaakt van bamboe.  Later in de week brengen we een bezoek aan het fort.

 

Naar boven lopend komt een man ons achterna, en wil ons de geschiedenis ervan vertellen. Hij dringt zich niet echt op, dus we besluiten om het te doen. Hij vertelt zijn verhaal over de invasie van Grenada. Toen de toenmalige president, Maurice Bishop met nog 82 mensen op het fort vermoord werden, was onze gids er als kleine jongen bij en hij moest van de rotsen springen om te ontkomen aan de moordpartij. Als bewijs laat hij zijn verwondingen op zijn borst zien, kippenvel krijgen we. Hij is nog steeds bang, dat hem iets zal gebeuren. Hoewel de huidige regering democratie lijkt te belijden, zijn de mensen van de coupe van destijds op de achtergrond nog steeds in charge. We begrijpen zijn angst en geven hem 50 ECD en wensen hem succes met he schrijven van zijn boek hierover.
Over een ritje naar een mooie kruidentuin, Laura’s herbs Garden, kunnen we kort zijn, net zo kort als de rondleiding zelf. De rondleiding duurde maar liefst 12 minuten en werd afgeraffeld. Op onze vraag of we een boek kunnen kopen om het e.e.a. na te lezen gaf de chagarijnige rondleidster aan dat deze uitverkocht waren en of we de 10 ECD pp nog even willen voldoen. Jammer.

De band met violist was een leuke afwisseling, maar verder heeft Grenada op ons niet veel indruk gemaakt. Veel lawaai, verkeer. We besluiten om naar Union Island te varen, om van daaruit de Grenadines te bezoeken en te snorkelen. We varen direct naar Chatham Bay, omdat Clifton Bay, waar we opnieuw moeten inklaren, niet groot is en nog enigszins op de wind ligt, dus waarschijnlijk last van deining, wat later ook blijkt. We wimpelen nog twee jongens af, die ons vis willen verkopen. Als we laten weten, dat we al een eet afspraak hebben, krijgen we de vraag, nou geef ons dan maar 2 biertjes, onze mond zakt open en krijgen er nog een antwoord uit, dat het zo niet werkt. Ze moeten morgen maar terugkomen. Op het strand gebeurt hetzelfde, twee jongens die een pakje sigaretten willen van me. Met de moeder van een van hun kan ik door het bos naar boven lopen, en zo een bus pakken om in te klaren. Ik zeg de jongens, dat ik geen sigaretten geef, maar dat ik haar geld zal geven, zodat zij ze eventueel kan kopen. Een paar dagen later klaren we uit, met de wetenschap dat we eigenlijk binnen 24 uur weg moeten, maar varen naar Salt Wistle Bay, op Mayreau, vlakbij Tobago Cays, een hele mooie snorkel plek met veel koraal riffen. Daar willen we maximaal 2 dagen blijven en dan door naar Bonaire. We krijgen hulp bij het ankeren van een alleraardigste rasta uitziende jongeman, Alex, die een restaurantje heeft. Hij wijst ons een goede anker plek aan, en we spreken met hem af om bij hem te komen eten. Als we bij Alex aankomen, zit er al een Amerikaans gezin. We vragen of we aan mogen schuiven, en we hebben gelijk contact. Over het ankeren bij Tobago Cays, maar ook over Trump en andere politiek gevoelige onderwerpen. Vader Don heeft een andere mening dan zoon Mark, en een vrouwelijke collega van Don, Colleen, laat zich niet horen.

We horen op het eiland Mayreau van een drummer, die enige bekendheid geniet op het eiland, en we besluiten om er naar toe te gaan. Hij blijkt niet zo’n zin te hebben, is een beetje stoned of dronken, dat kunnen we niet ontdekken, maar na enig aandringen van zijn zoon, worden de drums tevoorschijn gehaald, . We mogen zelfs de best mee drummen, en de melodie is steeds een beetje bluesachtig en de tekst komt er ook steeds hetzelfde uit. Een bijzondere ontmoeting.

image
Omdat wij de natuur niet kapot willen maken met ons anker, zullen we aan een mooring moeten, en die kost dan weer 60 ECD. Don vertelt, dat zijn anker onklaar is en met de gehuurde catamaran wel aan een mooring moet. De rekening ervan wordt door de verhuurder betaald. Hij nodigt ons meteen uit om morgen met hun mee te gaan. We twijfelen geen moment. De volgende ochtend komen we aan boord, en Astrid wordt gelijk tot Captain benoemd en mag plaatsnemen achter het roer en de twee motoren. Na een korte instructie van Don, maakt de bemanning de mooring los en vaart Astrid de catamaran moeiteloos naar Tobago Cays en legt de cat stil bij de mooring. Super gaaf.

 

We duiken het water in en zwemmen tussen de schildpadden naar het rif en zien de meest mooie vissen. Het is alsof we in een aquarium aan het zwemmen zijn. Fantastisch. Een ervaring die we ons altijd zullen herinneren. Michel mag de catamaran terugvaren en s avonds liggen we weer in Salt Wistle Bay. Geweldig. De volgende morgen krijgen we nog de tas terug waarin we de lunch hadden meegebracht en wisselen nog gegevens van elkaar uit, en zetten koers naar Bonaire, 400 Nm. 3 dagen en 2 nachten, met een wind in de rug van 20 Kn en stroom mee, zullen we dat wel halen bij daglicht.

Bonaire.

We lopen om 17.00 u de baai in, waar een steigertje is van Bonaire Nautico Marina en waar we een plek hebben gereserveerd. Lekker om weer even zo van de boot aan wal te kunnen, zonder bijbootje. Bij het invaren, als we de lijnen hebben klaargemaakt en Astrid bijna de boot in de box heeft, roept Henk, die ons opwacht en al heeft aangeroepen op de marifoon, om ons te verwelkomen (dit is de eerste keer dat ons dit dit overkomt), “waar zijn jullie stootwillen”? Helemaal vergeten en Astrid vaart nog een rondje, Michel hangt de stootwillen en even later liggen we vast en worden welkom geheten door Henk Ram, de broer van Rob, waar we mail contact mee hebben gehad. Mooie ontvangst. We verkennen de volgende ochtend de omgeving, klaren in bij douane en immigratie. Na een paar dagen, besluiten we een auto te huren en verkennen we het eiland. Langs de zoutwinning zien we slavenhuisjes uit 1870.

 

We zien mooie stranden en bushokjes zonder bus, want die rijdt niet meer op Bonaire…. Op de weg terug, besluiten we om in Rincon, de oude hoofdstad, maar nu een beetje armoedig geworden stadje, iets te drinken en te eten. We stoppen bij een kroegje, wat een Chinees blijkt te zijn, bestellen een nasi en een bami en krijgen contact met de beheerder George Thocler van het nationale park, die vol enthousiasme vertelt over zijn ontmoetingen met de burgemeesters van Tilburg, Groningen en koning Willen Alexander. Hij is zich aan het oriënteren hoe het beheer verbetert kan worden. Er bestaat geen boswachterij en waterschap zoals in Nederland, dus het moet anders. Dan komt een Nederlands stel binnen, op een scootertje, en stellen zich voor met Alex en Yonca. Alex woont hier, althans heeft zich hier ingeschreven en verhuurt een huis en heeft nog een huis in Duitsland. Hij vraagt of wij nog was hebben. We kijken elkaar aan. We hebben net gewassen, maar het water op grenada was 30 graden, van zichzelf, en konden niet heter wassen. we hebben de lakens al een hele tijd niet meer heet kunnen wassen. Alex heeft de vorige keer ook zeilers ontmoet, die dit probleem hadden, vandaar zijn vraag. We denken er even over na en besluiten om maandag als wasdag te betitelen. Nemen afscheid na dit warm onthaal en de nodige biertjes.

 


Maandag nemen we een taxi en komen aan rond de koffie. De meegebrachte taartjes gaan er in, en het eerste biertje komt er al weer aan. We nemen een duik in het zwembad, en genieten van de rust en het uitzicht. De wasmachine doet zijn werk en de eerste was kan in de droger. Het wordt nog spannend of we de tweede was op tijd droog hebben, want om 18.30 hebben we een yoga les afgesproken. Gisteren was er een open dag en hebben we een lezing gehoord van een goeroe uit India, waarop we besloten om de yoga les te nemen. De lunch is heerlijk en om 17.30 brengt Alex Astrid als eerste achterop de scooter naar de yoga les. Even later is hij terug, de tweede was is net droog, maar de motor moet nog even afkoelen en Michel wordt met was en al naar de yoga les gebracht. We spreken af om morgen een rondje rond klein Bonaire te gaan zeilen, dus we zien ze dinsdag om 12.00 u.
Alex stuurt een sms’je dat ze gisteren iets te lang in de zon hebben gezeten en het zeilen willen overslaan, dus ze komen aan boord voor lunch en bier en na een heerlijke middag gaan we richting de BBq van een aantal zeilers, die aan een mooring liggen, kopen en marineren nog snel de garnalen en hebben een leuke avond. Er vind nog een opstootje plaats, tussen twee lokale mannen. De een (enigszins dronken) vindt het niet ok, dat de ander met ons, blanken, staat te praten. De ruzie wordt gesust, maar we zijn wel onder de indruk van het geheel. Blijkbaar is er nog onvrede of anderszins. De volgende ochtend willen we rond 8.00 u vertrekken naar Curacao, en Alex heeft voor ons nog een paar harde schijven met films en wij zullen voor hem een aantal door hem opgedoken schelpen meenemen. ‘S ochtends om 6.30 komen ze aan boord en hij laat ze stuk voorstuk zien, prachtige schelpen. Om 8.00 ga ik nog uitklaren (oeps, bijna vergeten….) en 9.00 u varen we weg en worden uitgewuifd door Alex en Yonca, die we zeker nog meer zullen zien.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s